Pa busull

Përse më ngjan e  gjitha kjo si dejavu?!

Pëshpërima ime është gjuhë mëngjesesh…

të lagur janë si pjellë nga mitra të sapodalë

apo si puthje peng në cep të buzës ngecur.

Ti më përgjigjesh me gjuhën e fshehtë

shkruar sanskritist në gurët e varreve

që betime të rremë ndryjnë në bark.

Por mos harro, ti ke një kremastar që pret

të varësh fajin tënd në të

dhe përsëri të nisesh e të më kërkosh

pa busull!

Profeci.

Të thashë: “këtë mëngjës para së gjeli të këndojë

ti tre herë do më mohosh”…*

Si këmbanë bosh është truri im

dhe nuk kuptoj përse nuk bie…

Nga larg vjen troku i një muzgu

ngarkuar me baltë hi e thëngjinj..

Kujtimet palë palë ti kam vendosur

në sirtarin e poshtëm të çorapeve

që merr çdo mëngjes kur nisesh për në punë.

Unë të pres dhe të kujtoj çdo herë

që ky është mëngjësi pas këngës së këndesit

dhe ti më thua “do e shkruash….”

*Luke 22:31 ESV

“Before the rooster crows today, you will deny me three times.”

Perpara se gjeli te kendoje sot, ti do me kesh mohuar tre here.”

Instikt bishe

Kënaqësi e instiktit të bishës
që shyen prenë e vet
dhe thonjtë gjak shpirti kulllojnë.
Ulërimat e fitores qielllin kapin
Brinjët ia heq një nga një…
ndërsa shpirt' i munduar
nga dhimbja nuk bërtet
vec tinguj “këndon”
me përshpërimë nën zë!

ASAJ

Grua,

krahët e  ëndrrave janë  shpikje e Ikaru-sit

dhe faji i tij gjithashtu...

ai një  mashkull ishte,  ti mirë  e di

dhe prapë  i përgjërohesh në  gjunjë…

në  telin e hollë  ndarës të dritëhijes

me zë holluar deri në  pafuqi

të të  japë  borxh gabimin e tij…

Grua,

Ti je toka dhe pjelloria e saj,

por kot e shkon  shenjtërinë  e vlagës

që si kurorë  të  rri...

Ugarëve kur hedh farën asnjëherë  mos harro

se lot i njelmët  nuk  është  shiu i shpirtit

dhe  bimë  e hareshme

nuk e shuan dot etjen prej tij.                         

Kryqi që  zvarris pas shpine,

Grua,

në  rrugëtimin  tënd  të  rëndë,

për dherat e tua të  ngurtësuara

nuk mund të  bëhet kurrë  parmendë…

Apokalips...

Ajo bareste e vetme, gjysem e cmendur mes rrenojave totale dhe vrullit te rrezimit i cili akoma nuk kishte mbaruar. Kufijte ishin shembur edhe ne mendjen e saj dhe ajo kercente pa veshtiresi nga e shkura e realitetit ne te tashmen e shkaterruar dhe ne te ardhmen e endrres. Te gjitha te thermuara ne nje rremuje perfekte. I dhimbnin te gjitha copezat e njohura dhe te panjohura qe gjente ne udhe por nuk e dinte se ku perkisnin dhe pse tamam i dhimbnin. Nuk kuptonte kufirin mes shkaterrimit te vertete dhe atij imagjinar. Tre dimensionet e kohes shtriheshin tani ne nje plan te vetem...

Ku ishe ti- bertiti me tersellemen e nje hungerime kali- ku ishe ti kur e gjithe kjo ndodhi po ndodh dhe do ndodhi? Ku je tani? Ku je? Ku i ke premtimet e  tua qe te mos me vrisje kurre? qe te me shpetoje nga dhimbja?  Shiko cfare me beri te besuarit tek ty.... Ku je?

Ai doli nga pluhuri i rrenojave dhe iu afrua qetesisht. Ishte i zbehte dhe i mbuluar ne djerse. Shikimin e kishte te humbur. Asgje perreth nuk i bente pershtypje.  " Asgje nuk ndryshon- i tha me nje ze te mekur- ka vetem transformim" . Pastaj e pa me nje veshtrim tejet te habitur dhe nga dora qe mbante fshehur pas shpine, nxorri nje molle dhe ia dha.

Vargje Patetike

Më shkruhen sonte vargje patetike

me gjëmba brenda,

pupula krahësh  dhe petale trëndafilash

 copra ëndrash të thyera  dhe gjurmë të gjakosura .

Më shkruhen sonte vargje patetike

pa pathos  metafora të ngrira dhe mure…

Të abortuara nga një muze dështake nën qiell të hapur

sepse  kujtonte se femija mund të mbahet në bark përjetë.

Më shkruhen sonte vargje patetike

me bisqe dashurish nga brymë e ndarjes  tharë…

vjeshtë nga flokët e zverdhura të hequra zvarrë…

parqe ku drurët e dhimbjes kryqëzohen…

A ka vallë  më patetike në ketë botë

se varret kolektive  ku varrosen

 bebet e palindura, krahët, degët, gjethet e verdha, puplat,

 copëzat, bisqet e thyera, trëndafilat dhe gjurmët e përgjakura?




* pathetic - Arousing pity, esp. through vulnerability or sadness.
                - Miserably inadequate.