Wednesday, July 26, 2017

Ninullë

 Kur vallë për të fundit herë
puthjen mbi të ëmblit, të fjeturit sy
e ke ndjerë?
Sonte mos më prit, ti fli,
dhe para se gjumit t’i dorëzohesh
mos harro, ndiz në dritare për mua një qiri
Një lumë i rrëmbyer
rrjedh ndanë qytetit, dhe një urë mbi të…
me zërin tim të mërmërin një kengë…
një shelg degë-lotuar
në dritare ta sjell
bashkë me ulërimen e ulkonjës
në një natë me hëne
dritaret mbyllin qepenat dhe flenë.
Fli pra dhe ti, sonte kthehem vonë,
tre diej të ftohtë patrullojnë në qiell
një brymë e errët kozmike
trupin ma mbështjell. Kam humbur.
Fli, një gjumë të ëmbël,
një gjumë të thellë fli
qepallat janë mbyllur
të gjitha dritat fikur
labirinthesh humbur
një dalje po kërkoj, nëpër gjithësi
errësirë e thellë,
natë e zezë, pashpresë.
Mbylli syckat, fli
sonte kthehem vonë
ndoshta dhe nuk vi
Tej në një dritare,
rri ndizur një qiri.
©M.P.

Monday, July 10, 2017

Letër prej së largu


Jam mirë dhe asgjë nuk ka ndryshuar…
Ditët vazhdojnë të jenë po e njëjta komedi
me tre aktorë, gjithmonë, me të njëjtin autor
Skena njësoj, një shesh lodrash fëmijësh.
Në muzgjet, si gjithmonë melankolikë,
ti vazhdon të shkosh akoma buzë liqenit
si përherë. Shndrohesh në shelg lotues
dhe derdh lot të kripur mbi ujin e ëmbël
Unë njësoj vazhdoj ti shkruaj poezitë
në mes të natës, në pushimin e madh
miidis gjumit të parë dhe të dytë,
pasi jam zgjuar nga po e njëjta ëndër tmerri
sikur më coptojnë dhe më hedhin si ushqim
mes ikonave të shënjtorëve në një kishë
dhe ato më hanë në porcione të vogla.
Rrezja e parë, vazhdon si gjithmonë, të të tkurrë njësoj
të të hollojë, thërmojë, gërmëzojë në qindra gërma
dhe ti më vjen çdo herë në ag, në formën e
atij emaili të njëjtë, që unë “e lexoj mirë” çdo mëngjes.
Pastaj përsëri muzgu dhe ti që vajton buzë liqenit.
Jam mirë… dhe asgjë nuk ka ndryshuar!

©M.P.

Sunday, July 9, 2017

Haiku I


Kukullat matrioshka
dashuri brënda njëra tjetrës…
Porcelan i thyer.
©M.P.

Monday, April 17, 2017

Kopështi me mollë

Një erë më vjen e lehtë e lehtë
aromë e ngrohtë e bardhë e brydhët
në kopështin me mollë e mbyllur
si krimbi në frutin që nga jashtë ndrin
përbrënda tulin ia ha, ia grin
me dhëmbët e butë në mishin e bardhë
tunelet e vdekjes rrëmon ngadalë

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Trokitje në derë ngadalë fëshfërimë
gërryeje këmbëngulëse për të hapur
një vrimë… si syri të mprehtë …
një degë me lule molle  lulëzuar
nga kopështi i tjetrit përmatanë
këputur e marrë… Trokitje trokitje
mbi drurin e tharë… që një ulli ka qënë më parë

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Zilepsur lakmia që mollën e bren
si pemë e komshiut që gozhën ia ngul
një gozhdë … dy.. tre.. pesë.. shtatë…
rrjedh limfa mbi bar nga trungu i ngratë
petalet e bardha i bëhen qefin
pemë  “e mallkuar “ rrëzim…  rënkim.

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Mollë e artë, frut  i praruar
si supi i Evës me diell i ngjyer
kush vallë gënjeu? Cili nga ata?
Adami Evën… apo Eva atë?
vallë gjarpëri ishte apo krimbi në pemë?
apo vallë kush  gënjeu, ishte molla vetë,
me lëngun e embël… me të ndritshmet fletë?

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Gjarperi në mollë trungu me gozhdë
Rrënkim i mëkatit që kurrë nuk u krye
dilema të jesh apo të mos jesh
mos dish çfarë të bësh dhe çfarë të mos bësh
rrëzim i kryqëmbajtësit për faj të pabërë
dënuar gjymtuar si druri i pemës
kështu do mbetet siç nuk mund të ketë
as kryq pa mollë… as Krisht pa goxhdë…

©M.P.

Friday, December 2, 2016

Shalli i bardhë


Bën ftohtë…
çdo gjë mbyllur e puthisur,
mbyllur e puthisur…
por ti duket se e gjen udhën
( ose ndoshta nuk ke ikur kurrë)
parvazet mbajnë erë temjan mirrë dhe pishë...
çdo çast që kalon
më duket sikur po transformohem në “ti”
ndersa ti shndrohesh në një shall të bardhë leshi
që unë e mbështjell shumë shtrënguar rreth qafës.

©M.P.

Sunday, November 13, 2016

NGA TA FILLOJ…

nga ta filloj
për të të treguar sa shume kohë ka rrjedhur…
Mban mënd që unë kohën e masja me hënë?
Po të them që nuk mund të kujtoj
fytyrën e saj mashtruese sa herë e ka mbushur
dhe sa herë e ka ngrenë
Jam pjekur, e di?
Limoni që vjet e shkula me rrënjë nga vendlindja
dhe ilegalisht e transportova në valixhen e rrobave
ka çelur lule, së shpejti do lidhë fruta
dhe do piqet edhe ai,
ndërsa unë akoma vazhdoj
të ndjej tingujt e limfës dhe të flas me pemët.
Si të ta tregoj që jam rritur?
Mban mënd që doja të mësoja të ngrija mur?
e ndërtova. Por më pas e mbrojtur pas tij nuk gjeja dot
nëse më shumë tremb dhimbja apo vetmia.
Si të të afrohem? Nga cila udhë?
Për të të thënë që tani kam mësuar
të hap pëllëmbën e dorës
kur ndodhem në udhëkryq
dhe të shkoj në drejtim të gishtit tim tregues.
Nga ta filloj
Për të të treguar që kam ndryshuar?
Po të them që dje pashë një gjarpër
që rrëshkiste në kopshtin mbrapa shtëpisë
u ngurtësova, pa lëvizur pa bërtitur
dhe nuk e vrava.
©M.P.

Sunday, October 9, 2016

E vockël

Sonte, bie shi i ëmbël
Neoni buzë rrugës
është një kokë e madhe dushi
që me dritë më lan lakuriqsinë.
Kam vendosur të bëhem hënë,
për të të kontrolluar baticat dhe zbaticat
me anën time të ndritshme.
Por ti ri-vjen gjithmonë si një valë e ngrohtë
e një liqeni të krijuar mbi krater.
Gradualisht
të bien të gjithë flokët e thinjur, një nga një…
zvogëlohesh… zvogëlohesh… zvogëlohesh
deri në përmasat e embrionit.
Pastaj unë të ri-marr brënda meje
jo në mitër, por në zemrën time
për të të ribërë dhe rilindur
përsëri.

©M.P.