Saturday, October 14, 2017

Ti...si shiu...

Po bahen t’shkurtna dit’t e vitit
e degët gjethet po i lotojnë pa pra,
me krahët e lagët dheun po e mbshtjell
melankolia e ksaj vjeshte t’dyt

Ti vjen si shi i trishtë në mbramje
dhe në mjes ikën
si fjalë e ngecun n’fyt

kisha me dasht veç me u mbshtjell nën pallton tande
e si fije drite prej syve me t’rrëshkitë
me shallin tim te kuq me ta ndjell andjen
me frymën-fllad ta përkdheli kryt

Por ti vjen si shi i trishtë në mbramje
dhe ikën n’mjes
si fjalë e ngecun n’fyt.

Kisha me dasht veç zanin me ia ndi lkurës tande
e s’bashku me timen nji kang t’çjerrë
me e kendue. Tue ecë n’nji rrugë t’pa shkelun
nën një dritë hane…

Por ti vjen si shi i trishtë n’mbramje
dhe në mjes ikën
si fjalë e ngecun n’fyt

E kam pa rujt nën qerpik për ty nji breg t’kaltër
me dallgët here t’rebelueme e here lozonjare
e kam pa rujt edhe nji qill krejt blu
veç me nji re t’bardhë sa me shplodh sytë e tu

Por ti vjen si puthje shiu t’trishtë në mbramje
dhe n’mjes ikën
si fjalë e ngecun n’fyt.



©M.P.

Monday, October 2, 2017

Krijim i papërfunduar



Dua të të krijoj nga Fillimi
nga hiçi, nga asgjëja,
aty ku kurrë nuk ke qenë,
por më mungon “Fjala” e më thërmohesh,
nga gishtat me rrjedh si dritë ,
sepse
nuk qënkam Zot as në imagjinatën time

Dua pastaj të të vesh atë pallton e zezë
gjitha përqafimet e dashura
me të i kam të veshura së fundmi
por se vapa vjen shpejt
me angështi dhe miza
mbi trupat e zhveshur djersë

Dua të të mbërthej në cep të trotuarit
nën një neon të madh që dritë rrjedh
një mbrëmje me shi dhe fëshfërima monotone
netë të ngrohta qielli idhnak,
por vizatimin ma grisin vetëtimat
dhe gjithmonë mbeten dy gjysma
qe nuk ngjajnë

Dua të të pres tek kafeneja
me dritare të mëdha mbi udhë
kafe duke gjerbuar
ndoshta verë me kikirikë
Por kohën ma mat feniksi i vogël
që më zgjon çdo mëngjes në dritare
me këngën e tij
dhe ndërsa e vras ngadalë
ai vetëdigjet për t’u ringjallur mëngjesin tjetër
të vijë përsëri pas xhamit
aty ku unë i zë pritë çdo ditë


©M.P.

Wednesday, July 26, 2017

Ninullë

 Kur vallë për të fundit herë
puthjen mbi të ëmblit, të fjeturit sy
e ke ndjerë?
Sonte mos më prit, ti fli,
dhe para se gjumit t’i dorëzohesh
mos harro, ndiz në dritare për mua një qiri
Një lumë i rrëmbyer
rrjedh ndanë qytetit, dhe një urë mbi të…
me zërin tim të mërmërin një kengë…
një shelg degë-lotuar
në dritare ta sjell
bashkë me ulërimen e ulkonjës
në një natë me hëne
dritaret mbyllin qepenat dhe flenë.
Fli pra dhe ti, sonte kthehem vonë,
tre diej të ftohtë patrullojnë në qiell
një brymë e errët kozmike
trupin ma mbështjell. Kam humbur.
Fli, një gjumë të ëmbël,
një gjumë të thellë fli
qepallat janë mbyllur
të gjitha dritat fikur
labirinthesh humbur
një dalje po kërkoj, nëpër gjithësi
errësirë e thellë,
natë e zezë, pashpresë.
Mbylli syckat, fli
sonte kthehem vonë
ndoshta dhe nuk vi
Tej në një dritare,
rri ndizur një qiri.
©M.P.

Monday, July 10, 2017

Letër prej së largu


Jam mirë dhe asgjë nuk ka ndryshuar…
Ditët vazhdojnë të jenë po e njëjta komedi
me tre aktorë, gjithmonë, me të njëjtin autor
Skena njësoj, një shesh lodrash fëmijësh.
Në muzgjet, si gjithmonë melankolikë,
ti vazhdon të shkosh akoma buzë liqenit
si përherë. Shndrohesh në shelg lotues
dhe derdh lot të kripur mbi ujin e ëmbël
Unë njësoj vazhdoj ti shkruaj poezitë
në mes të natës, në pushimin e madh
miidis gjumit të parë dhe të dytë,
pasi jam zgjuar nga po e njëjta ëndër tmerri
sikur më coptojnë dhe më hedhin si ushqim
mes ikonave të shënjtorëve në një kishë
dhe ato më hanë në porcione të vogla.
Rrezja e parë, vazhdon si gjithmonë, të të tkurrë njësoj
të të hollojë, thërmojë, gërmëzojë në qindra gërma
dhe ti më vjen çdo herë në ag, në formën e
atij emaili të njëjtë, që unë “e lexoj mirë” çdo mëngjes.
Pastaj përsëri muzgu dhe ti që vajton buzë liqenit.
Jam mirë… dhe asgjë nuk ka ndryshuar!

©M.P.

Sunday, July 9, 2017

Haiku I


Kukullat matrioshka
dashuri brënda njëra tjetrës…
Porcelan i thyer.
©M.P.

Monday, April 17, 2017

Kopështi me mollë

Një erë më vjen e lehtë e lehtë
aromë e ngrohtë e bardhë e brydhët
në kopështin me mollë e mbyllur
si krimbi në frutin që nga jashtë ndrin
përbrënda tulin ia ha, ia grin
me dhëmbët e butë në mishin e bardhë
tunelet e vdekjes rrëmon ngadalë

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Trokitje në derë ngadalë fëshfërimë
gërryeje këmbëngulëse për të hapur
një vrimë… si syri të mprehtë …
një degë me lule molle  lulëzuar
nga kopështi i tjetrit përmatanë
këputur e marrë… Trokitje trokitje
mbi drurin e tharë… që një ulli ka qënë më parë

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Zilepsur lakmia që mollën e bren
si pemë e komshiut që gozhën ia ngul
një gozhdë … dy.. tre.. pesë.. shtatë…
rrjedh limfa mbi bar nga trungu i ngratë
petalet e bardha i bëhen qefin
pemë  “e mallkuar “ rrëzim…  rënkim.

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Mollë e artë, frut  i praruar
si supi i Evës me diell i ngjyer
kush vallë gënjeu? Cili nga ata?
Adami Evën… apo Eva atë?
vallë gjarpëri ishte apo krimbi në pemë?
apo vallë kush  gënjeu, ishte molla vetë,
me lëngun e embël… me të ndritshmet fletë?

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?
Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Gjarperi në mollë trungu me gozhdë
Rrënkim i mëkatit që kurrë nuk u krye
dilema të jesh apo të mos jesh
mos dish çfarë të bësh dhe çfarë të mos bësh
rrëzim i kryqëmbajtësit për faj të pabërë
dënuar gjymtuar si druri i pemës
kështu do mbetet siç nuk mund të ketë
as kryq pa mollë… as Krisht pa goxhdë…

©M.P.

Friday, December 2, 2016

Shalli i bardhë


Bën ftohtë…
çdo gjë mbyllur e puthisur,
mbyllur e puthisur…
por ti duket se e gjen udhën
( ose ndoshta nuk ke ikur kurrë)
parvazet mbajnë erë temjan mirrë dhe pishë...
çdo çast që kalon
më duket sikur po transformohem në “ti”
ndersa ti shndrohesh në një shall të bardhë leshi
që unë e mbështjell shumë shtrënguar rreth qafës.

©M.P.