Monday, March 25, 2019

Ku ?


Kur me heshtjen mbulon kokën
si me një kuvertë të ngrohtë -
dhe me terrin 
përpiqesh të më tradhëtosh...
Kur kuis si tigër
që e përkëdhelin mbrapsht
egon harkon dhe sytë përshkëndrit…
Kur më kthen shpinën
dhe supet e myset
presin veç një trokitje gishtash…
Kur i mbyll të gjitha dyert
dhe çelësin ma hedh nga dritarja…
Kur qëllimisht mbledh ashkla të lagura
për të ndezur zjarrin
dhe tymi a inati të loton sytë…
Une e di… e di…e di
që të dhemb unë
por më thuaj:
ku?


©M.P.

Wednesday, March 13, 2019

Dorëzimi




Pas kaq kohë heshtje vrastare ai i kishte shkruar dy rreshta email ku i thoshte që e kishte marrë malli shumë për të dhe se e kishte parë në ënder sikur e kerkonte udhëve të qytetit të tij të lindjes. I shkruante se donte shumë ta shihte, ta takonte.
“Patjeter-i ishte përgjigjur ajo- por i vetmi vënd ku mund të të takoj është një dhomë hoteli që ti e di. Dhoma duhet të jetë e paguar nga ty”
Ai e kishte marrë si një shaka të hidhur dhe të qëllimtë, sepse ata të dy prej kohësh nuk bënin më seks bashkë. Në fillim i kishte ikur atij dëshira dhe më pas, ftohtësia e tij kishte vrarë përfundimisht pasionin e saj të pazakontë. Por për ti qëndruar sfidës, ai pranoi dhe i tha që kishte zënë një dhomë tek “Lëndinat” – kështu e kishin pagëzuar hotelin ku kishin pas shkuar zakonisht dhe ia njihnin shumicën e dhomave.
E kishte pritur tek parkimi para hotelit dhe ajo si gjithmonë e përpiktë kishte ardhur. Të dy kishin qeshur dhe ishin përqafuar me mall, pastaj ishin ngjitur deri në dhomën që ai kishte prenotuar. Sapo kishte mbyllur derën me kyç ai kishte qëndruar në mes te dhomës me krahë të hapur duke pritur që ajo ta përqafonte. “ ne kemi ardhur vetëm për të folur dhe për tu parë” ia kishte kthyer ajo me fytyrën në të cilën nuk kishte më asnjë gjurmë buzëqeshje dhe që ashtu e ngrysur dhe e vrarë i dukej e shëmtuar. “ E di, e di… kishte këmbëngulur ai, po hajde këtu njëherë “ dhe e kishte përfshirë në krahë dhe e kishte ngritur peshë ndërsa ajo përpiqej të kundërshtonte dhe çlirohej. Pastaj e përplasi në krevat dhe për çudinë e të dyve provuan një seks-luftë që nuk e kishin provuar asnjëherë më parë. Përzjerë në akt të gjitha hidhërimet dhe vuajtjet që i kishin shkatuar njëri tjetrit, si një çlirim i trupit dhe i shpirtit nga e keqja, si një fitim lirie, falje, përmbyllje. Ajo gjithmonë rënkonte me zë të lartë dhe pas çdo orgazme të saj rilindte një dëshirë e re për të.
Pastaj u shtrinë të dy të mbledhur në pozicion fetusi, ajo me shpinën në barkun e tij, këmbët të thurura me të njëri tjetrit dhe pushuan për disa minuta. Papritur ajo u ngrit sikur t’i ishte kujtuar diçka. Mori mbathjet e saj rozë të çelur me tyl të tejdukshem dhe i afroi pranë fytyrës së tij.
“Cfarë do të bësh?”
“ Hiç.”
Vështimi prej djallushe e përgënjeshtronte hiç-in e saj. “Rri urtë” Ajo u përpoq që tia vinte në kokë të mbathurat e saj në mënyrë të tillë që rrethi i tyre t’i rrethonte kokën dhe pjesa tjetër ti qëndronte mbi kokë si kapele. “Rri urtë” e shtyu ai. Filloi një luftim i vogël të cilin ajo e humbi, bëri sikur u mund dhe qëndroi urtë. Pas pak minutash e provoi prap dhe kësaj here beteja u shoqërua me të qeshura të mbytura,  por ajo humbi përsëri. “ Më leeerrr, kam shumë qef, dua të të shoh si dukesh… të luuuteeeeemmmm” dhe të qeshurat vazhdonin.
“Rri rehat tani, nuk është e mundur kjo që thua… Nuk të le …”
”Po të lutem, të lutem, të lutem…” Ai qëndroi fort në të tijën. Ajo nuk hiqte dorë. Si një mace dinake qëndronte, bënte për disa momente sikur e kishte harruar dhe pastaj provnte përsëri. “Ok, mirë, hajde se po të le… kalama”. Ajo ia vuri me të kukurisura të forta mbathjet e saj në kokë dhe filloi të mbante barkun me dorë nga e qeshura. “ Hë u kënaqe tani?” e pyeti ai dhe u grit me gjithë “kurorë” në kokë dhe shkoi të bënte dush në banjo. Kur doli nga dushi, i mbështjellë me peshqir dhe me mbathjet e saj në dorë, vuri re që dhoma ishte e zbrazët. Ajo nuk ishte më aty. Nga dritarja erdhi zhurma e një motorri makine që u ndez.


marrë nga vëllimi "Marrëzi e Viteve të Thyer"


©M.P.

Monday, October 1, 2018

Virus



Terr që shket nën derë,
letër dashurie mbushur me premtime
që kurrë nuk do lëndosh kafshosh
fshehurazi, shkatërrosh

Si një virus…

Terr që ngjitesh në trup rrëshqitesh
me njëmijë këmbë të padukshme
të lagështa, të heshtura, të leshta
të një mëshire vrastare…ngjitesh

Si një virus…

Terr, që përbetohesh, lutesh
afrohesh rrëshkitazi, përlotesh
në përqafim të pushton
shtrëngon ngadalë t’merr frymën

Si një virus…

Terr qe tinëzisht të gënjen
të ha, përtyp, shqyen, përdor
si ushqim …më pas pa ndroje
rrëshqanthi të zvarrit…të jashtëqit...

Si një virus

Terr, ngjizje e padëshiruar
në një shpirt të përdhunuar
më parë shpirtin ta mbyt
pastaj zemrën në thërrime,
jetën shuan, vatrën e jetës,
mitrën gërryen…e gërryen…

Si një virus…
nga i cili kurrë s’ke shpëtim.

©M.P.

Thursday, April 19, 2018

Së prapthi




…Megjithate, shkriu bora, e di?
në udhëkryqin
ku nuk më prite dhe nuk të prita.

Një cift të dashuruarish panë me habi
se si kafeja servirur në filxhan të çajit
në cep të tavolines lënë
lëshoi avull dhe u ftoh
në kafenenë ku nuk shkuam.

E qeshura jote dhe e imja bashkë, e di?
U marrosën!
Rendën vrap buzë lumit
pas gjurmëve tona
në udhëzën ku nuk ecëm.

Shtrëngimi krahut tënd si degë ulliri u rrit
dhe fletë lëshoi në parkun ku nuk shkelëm.

Puthja, frymë
nga e cila ti rrodhe tek unë e unë tek ti,
dhe u gjëndëm krejt papritur në botët
e panjohura të njëri tjetrit të shtangur…
Ajo puthje ka hedhur rrënjë brenda nesh
dhe ushqehet në muzgun e purpurt
ku nuk u takuam ne të dy…
Aroma dhe shija e saj mbush hapësirat
  të cilat më parë
njëherë ishe ti, njëherë unë…
por asnjëherë në të njëjtën kohë…

Të kujtohet mjegulla mbi pjergull, pisha
dhe zhurma monotone e rrëshqitjes së ujrave
që dëgjohej nga dritarja e dhomës
ku ne kurrë nuk ishim?

Shenjat mavi,
u kthyen në ventuza të errta,
që ëmbëlsisht dhimbin
në lëkurët tona që nuk u preken…

Ofshamat në spirale avujsh
varen në pemët anës udhëve të ndryshme
që nuk i kaluam bashkë.
………………………………………………………………
Ndodhi nje eklips i paparë më parë
errësuam njëri tjetrin…
ftohtë, lagështi, terr, erë…
Disa ditë u shkëputen nga kalendarët
ranë dhe humbën për gjithmonë…

©M.P.

Wednesday, April 4, 2018

Eja të luajmë shtëpiash



Do vish të luajmë shtëpiash?

E mban mënd, kur dilnim nga kopështi?
Ishte kaq thjeshtë, mbasdite të brishta

koha e ngrohur dhe kumbullat nusëronin.
Me grykëset e bardha , kurorë luledelesh në kokë

Kishte nga një folezë të fshehur 
në qoshe të çdo bahçeje
për zogj të pafajshëm të lire
me pupla të parritura.

Do vish pra të luajmë shtëpiash?

Për sa kohë që këto drurë akoma
nuk janë shndruar në dyer,
dhe rrezet në shina pa fund-fillim
në udhë të një treni carusel
që në rreth-rrotullim shkon dhe vjen…
për sa kohë që është akoma aty ai çasti
kur ti duke më përcjellë qëndron në stacion,
në krahë më shtrëngon dhe më pëshpërit në vesh
“Haj’d’ martohemi?”

©M.P.

Thursday, January 4, 2018

Këngë vetvetes

T’i rrënuan muret e qytetit
e di!
te gënjyen mashtruan me dredhi
t'i shembën urat  digat dhe shtëpitë
dhe shumë gjatë të zvarritën
dhe përdorën ty…

Dje një qytet u rrafshua në Siri
dhe nesër një tjetër diku nëpër botë
do të rrafshohet përsëri
por në mëngjes prit diellin që të lindë
ta shohësh dhe të të shohë…
do t’vije… do t’vije….

Për Krishtlindje në shtëpi
me gërshërë në dorë të erdhi një çilimi
e di!
të gjitha ëndrat që kishe varur  në pemë
ti preu një nga një
kukullave ia nguli tehun në bark
llambushkat i theu dhe  zjarr bredhit i vuri
Nga tymi sytë te lotuan
të dhembën mushkëritë…

Me mijra peme u dogjën dje në botë
nesër do digjen njëmijë të tjera me siguri
por në mëngjes do të lindë një diell i ngrohtë
që do të shohë dhe do ta shohësh…
Do t’vijë… do t’vijë…

krejt padrejtësisht për të mijtën herë
të kanë plagosur  rishtazi
dhe gishtin kane drejtuar nga ty,
e di…
dhe ti  kulaç je mbledhur
plagën si kafshë e vogël e vetme lëpin
nga dhimbja nuk bëzan por shkruan këtë këngë

për mijra kafshë që dje nëpër bote u vranë
dhe për njëmijë të tjera që do vriten nesër përsëri
duke pritur diellin që do linde gjithmonë në lindje
Për të të parë dhe për t’a parë…
Do t’vijë… do t’vijë..

©M.P.  ( 02.12.18)

Wednesday, December 20, 2017

Do vish?

Do vish të shohësh?
…kanë mbetur akoma nja dy a tri fije brinjë
pa t’i treguar
dhe gjithë hapësira brenda tyre
e errët
e lagësht
rrëshqitëse
e përgjakur
misterioze
dhe vetja jote aty midis
ti… dhe mungesa jote
ti… dhe pesha mbi mushkeri
që rritet pakuptuar,
tinëzisht.
Jo në zemër
por  në mushkëri të kam!
padukeshëm
pazëshem
fshehur
heshtur
frymëmarrje,
frymënxjerrje…
frymë!


©M.P.