Friday, December 2, 2016

Shalli i bardhë


Bën ftohtë…
çdo gjë mbyllur e puthisur,
mbyllur e puthisur…
por ti duket se e gjen udhën
( ose ndoshta nuk ke ikur kurrë)
parvazet mbajnë erë temjan mirrë dhe pishë...
çdo çast që kalon
më duket sikur po transformohem në “ti”
ndersa ti shndrohesh në një shall të bardhë leshi
që unë e mbështjell shumë shtrënguar rreth qafës.

©M.P.

Sunday, November 13, 2016

NGA TA FILLOJ…

nga ta filloj
për të të treguar sa shume kohë ka rrjedhur…
Mban mënd që unë kohën e masja me hënë?
Po të them që nuk mund të kujtoj
fytyrën e saj mashtruese sa herë e ka mbushur
dhe sa herë e ka ngrenë
Jam pjekur, e di?
Limoni që vjet e shkula me rrënjë nga vendlindja
dhe ilegalisht e transportova në valixhen e rrobave
ka çelur lule, së shpejti do lidhë fruta
dhe do piqet edhe ai,
ndërsa unë akoma vazhdoj
të ndjej tingujt e limfës dhe të flas me pemët.
Si të ta tregoj që jam rritur?
Mban mënd që doja të mësoja të ngrija mur?
e ndërtova. Por më pas e mbrojtur pas tij nuk gjeja dot
nëse më shumë tremb dhimbja apo vetmia.
Si të të afrohem? Nga cila udhë?
Për të të thënë që tani kam mësuar
të hap pëllëmbën e dorës
kur ndodhem në udhëkryq
dhe të shkoj në drejtim të gishtit tim tregues.
Nga ta filloj
Për të të treguar që kam ndryshuar?
Po të them që dje pashë një gjarpër
që rrëshkiste në kopshtin mbrapa shtëpisë
u ngurtësova, pa lëvizur pa bërtitur
dhe nuk e vrava.
©M.P.

Sunday, October 9, 2016

E vockël

Sonte, bie shi i ëmbël
Neoni buzë rrugës
është një kokë e madhe dushi
që me dritë më lan lakuriqsinë.
Kam vendosur të bëhem hënë,
për të të kontrolluar baticat dhe zbaticat
me anën time të ndritshme.
Por ti ri-vjen gjithmonë si një valë e ngrohtë
e një liqeni të krijuar mbi krater.
Gradualisht
të bien të gjithë flokët e thinjur, një nga një…
zvogëlohesh… zvogëlohesh… zvogëlohesh
deri në përmasat e embrionit.
Pastaj unë të ri-marr brënda meje
jo në mitër, por në zemrën time
për të të ribërë dhe rilindur
përsëri.

©M.P.

Sunday, July 31, 2016

Zog i ujrave

Zog i ujrave, zog i ujrave
që ecën pranë meje
dhe ngultazi më vështron serbs në sy…
Ti nuk mi çukit dot sytë.
Sytë i përkasin atij korbit atje mat’anë
që pret i qetë, i zi dhe i sigurt
natën të më mbulojë.

Zog i ujrave, zog i ujrave…
Sytë i kam të errët dhe të thellë
nuk do ta kenaqin urinë tënde meskine
urinë tënde të pangopur për sy te ceket
dhe pa shprehje, të cilët ti t’i “vjedh nga duart”
ndaj pret qetësisht ai korb i zi atje tutje
për të marrë çfarë i përket,
sapo dielli të rrez'ohet mbi liqen
dhe valët të ma nanurisin gjumin rëndë.

©M.P.

Monday, May 30, 2016

Për drekën e shtruar në tavolinë.

Caitlyn Siehl

Për drekën e shtuar në tavolinë.
Për burrin që të bëri të besosh
që ti je një vënd që mund të lihesh pasdore.
Ti lëviz si një hajdut në një dyqan bizhuterish
gjithmonë duke pritur për ndonjë alarm,
për ndonjë gabim, dhe unë nuk di se si
të ta them që diamantet janë të tuat tashmë.
Për kupën e kafes me emrin tënd në të.
Për shtresën e joges në dollap
që po i harron duart e tua.
Do doja të isha me ty në një vënd ku ti nuk je treguar njeri i vogël
në një vënd ku ti akoma dashuron poezinë time dhe nuk buzëqesh i nënshtuar
Për shtëpine në grykën tënde
Për noçkat e këmbëve
Për lutjet në dhëmbët e tua
Të dashuroj ashtu si lirinë
Të dashuroj ashtu sikur nuk ka më vënd për asgjë tjetër
Të dashuroj si kolona e drejtë e shpinës
Do dëshiroja që të ngrihesh dhe të më takosh mua atje.”

 Solli ne Shqip : M.P.

Friday, May 27, 2016

Lutje

Caitlyn Siehl
Ja se ku është fundi përpara fillimit
Të heq nga dhëmbët si një fije spinaqi e mbetur
Shkoj të lahem në vaskë kësaj here pa menduar që të mbytem në të.
Motra ime e kalon fundjavën në apartamentin tim
pa më pyetur më parë, edhe pse e sheh mire
që dhëmbët e mi janë më të mprehtë që nga hera e fundit.
Emri yt është vetëm një emër,
Akoma nuk jam tërësisht e thërmuar pasi e mbyll derën.
Them “ faleminderit për gjithçka” dhe shkoj të laj gojën
Ti sheh “ Discovery chanal” në TV
dhe aty paraqitet një luaneshë që lëpin putrën e përgjakur pasi ka vrarë.
Ty të kujtohem unë dhe çuditesh nëse bari ishte vërtet aq i gjatë
sa ti nuk më pe kur po afrohesha.
Unë po transformohem në një diçka të egër dhe të uritur.
Kur puth lëkurën tënde përpiqem vetëm të gjej shijen e eshtrave .
Çfarë do që te ketë mbetur nga ty, shpresoj që të më harrojë.
Perktheu M.P.

Monday, May 9, 2016

E thjeshtë

Eshtë koha e mbarsjes së pemëve…
me barqet e vogla të fryra
degët i mbajnë drejtë përpjetë dhe heshtin të ngrira
dëgjojnë me vëmëndje pëshpërimën e sytheve
që rriten e mufaten brënda tyre.

Eshtë koha e mbarsjes së krimbit të mëndafshit…
pështymë e avullt e rrethon si re
dhe larva që me durim mes afshit lëvrin
krahët pret ti rriten , fluturim të lëshohet
mbi lulet që qetësisht mërmërijnë
brënda në barqet e fryra të pemëve.

Unë mbarsem dhe barku më fryhet
me mall të paralajmëruar në një kohë si kjo
për qënie, sende, dashuri që në jetën time ishin janë dhe do jenë
për boten ku jetoja, jetoj  dhe për atë që vjen
për pranverat e shkuara  dikur
kur edhe unë kam qënë një pemë
dhe per stinen e ardhme 
ku një rrenjë, degë apo një syth do jem.


©M.P.