Friday, November 29, 2013

Instikt bishe



Kënaqësi e instiktit të bishës
që shyen prenë e vet
dhe thonjtë gjak shpirti kulllojnë.
Ulërimat e fitores qielllin kapin
Brinjët ia heq një nga një…
ndërsa shpirt' i munduar
nga dhimbja nuk bërtet
vec tinguj “këndon”
me përshpërimë nën zë!

Saturday, August 31, 2013

ASAJ



Grua,
krahët e  ëndrrave janë  shpikje e Ikaru-sit
dhe faji i tij gjithashtu...
ai një  mashkull ishte,  ti mirë  e di
dhe prapë  i përgjërohesh në  gjunjë…
në  telin e hollë  ndarës të dritëhijes
me zë holluar deri në  pafuqi
të të  japë  borxh gabimin e tij…

Grua,
Ti je toka dhe pjelloria e saj,
por kot e shkon  shenjtërinë  e vlagës
që si kurorë  të  rri...
Ugarëve kur hedh farën asnjëherë  mos harro
se lot i njelmët  nuk  është  shiu i shpirtit
dhe  bimë  e hareshme
nuk e shuan dot etjen prej tij.                         

Kryqi që  zvarris pas shpine,
Grua,
në  rrugëtimin  tënd  të  rëndë,
për dherat e tua të  ngurtësuara
nuk mund të  bëhet kurrë  parmendë…

Wednesday, July 10, 2013

Apokalips...

Ajo bareste e vetme, gjysem e cmendur mes rrenojave totale dhe vrullit te rrezimit i cili akoma nuk kishte mbaruar. Kufijte ishin shembur edhe ne mendjen e saj dhe ajo kercente pa veshtiresi nga e shkura e realitetit ne te tashmen e shkaterruar dhe ne te ardhmen e endrres. Te gjitha te thermuara ne nje rremuje perfekte. I dhimbnin te gjitha copezat e njohura dhe te panjohura qe gjente ne udhe por nuk e dinte se ku perkisnin dhe pse tamam i dhimbnin. Nuk kuptonte kufirin mes shkaterrimit te vertete dhe atij imagjinar. Tre dimensionet e kohes shtriheshin tani ne nje plan te vetem...
Ku ishe ti- bertiti me tersellemen e nje hungerime kali- ku ishe ti kur e gjithe kjo ndodhi po ndodh dhe do ndodhi? Ku je tani? Ku je? Ku i ke premtimet e  tua qe te mos me vrisje kurre? qe te me shpetoje nga dhimbja?  Shiko cfare me beri te besuarit tek ty.... Ku je?
Ai doli nga pluhuri i rrenojave dhe iu afrua qetesisht. Ishte i zbehte dhe i mbuluar ne djerse. Shikimin e kishte te humbur. Asgje perreth nuk i bente pershtypje.  " Asgje nuk ndryshon- i tha me nje ze te mekur- ka vetem transformim" . Pastaj e pa me nje veshtrim tejet te habitur dhe nga dora qe mbante fshehur pas shpine, nxorri nje molle dhe ia dha.

Friday, July 5, 2013

Vargje Patetike



Më shkruhen sonte vargje patetike
me gjëmba brenda,
pupula krahësh  dhe petale trëndafilash
 copra ëndrash të thyera  dhe gjurmë të gjakosura .

Më shkruhen sonte vargje patetike
pa pathos  metafora të ngrira dhe mure…
Të abortuara nga një muze dështake nën qiell të hapur
sepse  kujtonte se femija mund të mbahet në bark përjetë.

Më shkruhen sonte vargje patetike
me bisqe dashurish nga brymë e ndarjes  tharë…
vjeshtë nga flokët e zverdhura të hequra zvarrë…
parqe ku drurët e dhimbjes kryqëzohen…

A ka vallë  më patetike në ketë botë
se varret kolektive  ku varrosen
 bebet e palindura, krahët, degët, gjethet e verdha, puplat,
 copëzat, bisqet e thyera, trëndafilat dhe gjurmët e përgjakura?




* pathetic - Arousing pity, esp. through vulnerability or sadness.
                - Miserably inadequate.

Saturday, June 1, 2013

TRE



(Triptik)


1-Bar-korresja

Si do t’i pres? Fije të  brishta të gjelbërta,
luledele  të  vogla. Lule zogu, lule gjarpëri
lule tërfili, kandilçyçe , manushaqe . ..
Lule të  lëndinës së  fëmijërisë  time…
Lëndinë  rebele, e çrregullt, pa simetri…
...për  të  krijuar një  tapet  jeshil  të  rregullt
me fije të  qethura në  lartësi  të  njëjtë…
pa asnjë lule?

2-Meditim

Qoshi gjithmonë  aty  kishte  mbetur
“Shtëpizë “ e  heshtur
me  flokë  herë  qethur shkurt
e herë erëmirë  mbledhur  mallit
brenda  kafazit të  krahërorit.
Mbi flokët e sapoqethura
unë  rrija këmbëkryq
e pluhur bëhesha
fryrë  nga era shumë  lart në  qiell…
Ti  bëheshe gjarpëri  i vogël
me të  cilin unë  duhet të  ndaja “shtëpizën”.

3. Lule portokalli

“Kam vrarë një burrë “, më the,
krejt pafajësisht  një  natë Maji…
por unë  të  pashë,
në  deje të  rridhte aromë  luleportokalli
tunikën e qiellit mbaje veshur
dhe harku e shigjeta në dorë të  shndriste
“Krejt pafajësisht”, më  the
por unë  t’i pashë  në  duar
njollat që  përpiqeshe t’i fshihje…
më  të  rënda se gjaku  lotët e një burri të dashuruar
që  pikonin nën një  hardhi të  lulëzuar…