Në pranverë…

…farëzat mufaten në trurin tim
rrënjë te vockla fillojnë të lëshojnë
në rrudhat e thella apo tulin e butë
e ndërsa sythët ngjizen
e harpën e qerpikëve hapin
lëvozhga ime përgjumet
gjymtyrët shkunden dhe bien
instikti refuzon lëvizjen
e unë këmbët-ngul
dhe qëndroj e pafuqishme
duke pritur përgjoj shpërthimin
e të gjitha farëzave
që kurrë s’vdesin brenda nesh
por ngrohtësinë presin
dhe flladin e pranverës
që të ringjallen përsëri

Tërbimi i panterës

kokën uli të pijë ujë
dhe bregun e lumit e kafshoi
pikë pikë i rrodhi mbi buzë
gjaku i tij i tejdukshem vrragë
në udhën ku ajo më pas kaloi...


hënën që çuditur e shikonte
me thonj e çorri e gërvishti...
dhe lulet që humnerave i mbine
vrullshëm ia shtypi, ia prish
ajo nga dhimbja mbytur angulliu
si qente ne nje nate heneplote.

pastaj pjellë e natës dhe e erës
në gji të së ëmës u mbështoll…
dritë e hidhur nga sytë i rrodhi
mbi të bukurën, lëkurën e çarë,
ndërsa me gjuhën e lagur
plagën e saj lëpiu
madhështore si heshtja
ngadalë…
ngadalë…

Me erën

Mos i ndiz qirinjtë dhe petëla mbi shtrat mos hidh…
shaluar në ulërimë të erës do vijë ajo
e ngjitur pas teje në shtratin tënd do rrëshqasë …

-Eja të bëjmë sex – do i pëshpëritësh.
-Pse për këtë kam ardhur?- do të thotë rënkuar….
- Po për çfarë m’u fute në shtrat?-
- Për të ëndërruar-

Shpinën të kthen…
pas teje ngjishet fort …
kujtohet pastaj që ti je vdektar
dhe lëkurën të fal ashtu e pagojë
qirinjve të fikur iu fryn .. .
petëlat të gjitha i gëlltit…
vë kokën në gropëz të jastëkut
që ëndrrën të vazhdojë…
fërshëllimë e erës lëpin kornizën e dritares

Prag vjeshte

Një diell tinzar qiellin e gabuar
përndrit përditë.
...oh… ditet po tkurren…
abortohen të lodhura një nga një...

Stinët me dolli të zhurmshme
rrëkëllehen në grykë të viteve
dhe kohë s’kam
të gjej një shtrat për rrënjët
që rrëgjohen dita ditës....
të pa mbjella…

Kthim pas

Shtëpia nga dolëm përdore të dy,
është prapë aty, në murin suva-ashpër
përballë shtratit ku akoma fle fëmijëria ime.

E para ishte drita atëherë…
Dritë e syrit të një fëmije,
krijonte mbi suvanë e murit
shtepi, qytete, zogj, banorë,
ujra, qiej, dashuri ...


Kështu nga një vështrim
jemi krijuar edhe ne...
Piktura në pëlhurën e qiellit
që kanë humbur rrugën për në shtëpi…
...sepse e lëmuar është tani suvaja
dhe (për)dora jote mungon.

KETROLOGJI

Kjo nuk është aspak një përrallë, por një ngjarje e vërtetë, ndodhur në një mëngjes të lagur kur sapo isha zgjuar.
“Përralla e dy deshëve që përplasin brirët me njëri tjetrin tek ura derisa bien të dy në lumë, nuk mund të ketë ndodhur vërtet. Ajo është shkruar për njerëzit” - mendova me vete ndërsa pija kafenë pranë dritares në atë mëngjes të ndritshëm pas shiut të ngrohtë. Çdo gjeth’ dhe çdo fije bari shkëlqente ethshëm. Në kabllin telefonik që kalonte mu përpara dritares time vareshin akoma pikat e mëdha të shiut që kishte pushuar vetëm pak minuta më parë.
Ketrat luanin dhe kuisnin në degët e pemëve. Këto kafshë të vogla të gëzofta me një natyrë të admirueshme më çudisnin gjithmonë, por asnjëherë çudia ime nuk kishte arritur pikën e atij mëngjesi të lagur. Tek luanin gazmorë dhe kërcenin degë më degë, papritur dy prej tyre u gjëndën duke vrapuar në kabllin telefonik përballë njëri tjetrit. U takuan aty në një pikë të caktuar. Përballë. Qëndruan. Komunikimi zgjati vetëm pak sekonda. Njëri nga ketrat mbërtheu kthetrat e vogla përreth telit dhe u var me trupin poshtë dhe këmbet në tel. Ketri tjetër kaloi sipër. Pastaj ai që ishte varur me këmbë përpjetë u ngrit dhe vazhdoi rrugën në drejtimin ku ishte nisur. Kush kishte qënë kodi ? Cili pikërisht kishte liruar rrugën ? Më i vjetri ? Më i riu ? Më i forti ? Më i urti ? Ai me gëzof më të ndritshëm ?
E gjitha ndodhi në pak sekonda, e kordinuar në mënyrë perfekte.
« Jo, » mendova përsëri e befasuar « Nuk mund të ketë ndodhur vërtet me deshët ashtu. Ajo kokëpërplasje është karakteristikë e tjetër lloj inteligjence. E njerëzve.»

Anipse...

Pluhni i krahve t’flutrave
vazhdon me ranë…ranë… ranë…
n’lug
edhe pse ato kanë shtegtue
vite t’shkueme pa kthim.

Pemt' e rralla presin
t’prekunit e mollzave me u përkul.

Janë t’vakta dit’t e ndriçueme
nga rrkajë e zezë e korbit t’Poes…
e muzg’ i amël t’rren… rren… rren
se i dit’ shtegtaret kanë m’u kthye.