Ekstazë

( nga cikli “mrekullia e gjërave të thjeshta”)

                                        

Zemra ime, kërkon tënden,

(…dhe kjo aspak në mënyrë figurative.)

Sa herë që ti baret udhëzave të trurit tim

ajo arratiset buzë lumejve

dhe nis një valle të çmendur cigane

nën zhurmen e rrjedhës

dhe një cicërime të marrë.

Vendi i mbetur bosh… dhemb!

Janë gjithmonë dy lumej të kuq

që burojnë nga dielli

dhe rrjedhin në kahe të kundërta

të vetmit që nuk derdhen në det

por shuajnë etjen e tokës së zhuritur.

Është gjithmonë një cicërimë aritmike

që mat kohën e të gjallëve

tinguj herë të brishtë e herë therrës

përplasen mbi dallgët e rrjedhës.

Zemra ime kërkon tënden

( dhe kjo nuk është metaforë)

Do të provojë

vallzimin e çmendur buzë lumejve,

…në çift.

©M.P.

Do ringjallemi

Është natë…

Mendimet janë ushqimi

i qeve që flenë në grazhd…

dhe truri ripërtyp dëshirat e pakryera.

…………………………………………………

Do ringjallemi… ta dish!

Në tjetër kohë në të tjerë trupa

në po këtë botë të egër, të mundimshme, të paditur

si dënim, këtu mes njerëzve

në këtë botë; mbështjellë akoma me egon

që nuk e mposhtëm dot për së pari…

njëri tjetrin verbërisht

do kërkojmë përsëri, këtu

në udhët që nuk mundëm  së bashku t’i shkelnim…

………………………………………………………

Do ringjallemi dhe do rikërkohemi

Ta dish!

deri sa të gjehemi

si dy pikat fundore të një segmenti

që ethshëm dëshiron të bëhet rreth.

©M.P.

Ku ?

Kur me heshtjen mbulon kokën
si me një kuvertë të ngrohtë -
dhe me terrin 
përpiqesh të më tradhëtosh...
Kur kuis si tigër
që e përkëdhelin mbrapsht
egon harkon dhe sytë përshkëndrit…
Kur më kthen shpinën
dhe supet e myset
presin veç një trokitje gishtash…
Kur i mbyll të gjitha dyert
dhe çelësin ma hedh nga dritarja…
Kur qëllimisht mbledh ashkla të lagura
për të ndezur zjarrin
dhe tymi a inati të loton sytë…
Une e di… e di…e di
që të dhemb unë
por më thuaj:
ku?

©M.P.

Dorëzimi

Pas kaq kohë heshtje vrastare ai i kishte shkruar dy rreshta email ku i thoshte që e kishte marrë malli shumë për të dhe se e kishte parë në ëndërr sikur e kërkonte udhëve të qytetit të tij të lindjes. I shkruante se donte shumë ta shihte, ta takonte.

“Patjeter-i ishte përgjigjur ajo- por i vetmi vënd ku mund të të takoj është një dhomë hoteli që ti e di. Dhoma duhet të jetë e paguar nga ty”

Ai e kishte marrë si një shaka të hidhur dhe të qëllimtë, sepse ata të dy prej kohësh nuk bënin më seks bashkë. Në fillim i kishte ikur atij dëshira dhe më pas, ftohtësia e tij kishte vrarë përfundimisht pasionin e saj të pazakontë. Por për t'i qëndruar sfidës, ai pranoi dhe i tha që kishte zënë një dhomë tek “Lëndinat” – kështu e kishin pagëzuar hotelin ku kishin pas shkuar zakonisht dhe ia njihnin shumicën e dhomave.

E kishte pritur tek parkimi para hotelit dhe ajo si gjithmonë e përpiktë kishte ardhur. Të dy kishin qeshur dhe ishin përqafuar me mall, pastaj ishin ngjitur deri në dhomën që ai kishte prenotuar. Sapo kishte mbyllur derën me kyç ai kishte qëndruar në mes të dhomës me krahë të hapur duke pritur që ajo ta përqafonte. “ ne kemi ardhur vetëm për të folur dhe për tu parë” ia kishte kthyer ajo me fytyrën në të cilën nuk kishte më asnjë gjurmë buzëqeshje dhe që ashtu e ngrysur dhe e vrarë i dukej e shëmtuar. “ E di, e di… kishte këmbëngulur ai, po hajde këtu njëherë “ dhe e kishte përfshirë në krahë dhe e kishte ngritur peshë ndërsa ajo përpiqej të kundërshtonte dhe çlirohej. Pastaj e përplasi në krevat dhe për çudinë e të dyve provuan një seks-luftë që nuk e kishin provuar asnjëherë më parë. Përzjerë në akt të gjitha hidhërimet dhe vuajtjet që i kishin shkatuar njëri tjetrit, si një çlirim i trupit dhe i shpirtit nga e keqja, si një fitim lirie, falje, përmbyllje. Ajo gjithmonë rënkonte me zë të lartë dhe pas çdo orgazme të saj rilindte një dëshirë e re për të.

Pastaj u shtrinë të dy të mbledhur në pozicion fetusi, ajo me shpinën në barkun e tij, këmbët të thurura me të njëri tjetrit dhe pushuan për disa minuta. Papritur ajo u ngrit sikur t’i ishte kujtuar diçka. Mori mbathjet e saj rozë të çelur me tyl të tejdukshem dhe i afroi pranë fytyrës së tij.

“Cfarë do të bësh?”

“ Hiç.”

Vështimi prej djallushe e përgënjeshtronte hiç-in e saj. “Rri urtë” Ajo u përpoq që tia vinte në kokë të mbathurat e saj në mënyrë të tillë që rrethi i tyre t’i rrethonte kokën dhe pjesa tjetër ti qëndronte mbi kokë si kapele. “Rri urtë” e shtyu ai. Filloi një luftim i vogël të cilin ajo e humbi, bëri sikur u mund dhe qëndroi urtë. Pas pak minutash e provoi prap dhe kësaj here beteja u shoqërua me të qeshura të mbytura,  por ajo humbi përsëri. “ Më leeerrr, kam shumë qef, dua të të shoh si dukesh… të luuuteeeeemmmm” dhe të qeshurat vazhdonin.

“Rri rehat tani, nuk është e mundur kjo që thua… Nuk të le …”

”Po të lutem, të lutem, të lutem…” Ai qëndroi fort në të tijën. Ajo nuk hiqte dorë. Si një mace dinake qëndronte, bënte për disa momente sikur e kishte harruar dhe pastaj provnte përsëri. “Ok, mirë, hajde se po të le… kalama”. Ajo ia vuri me të kukurisura të forta mbathjet e saj në kokë dhe filloi të mbante barkun me dorë nga e qeshura. “ Hë u kënaqe tani?” e pyeti ai dhe u grit me gjithë “kurorë” në kokë dhe shkoi të bënte dush në banjo. Kur doli nga dushi, i mbështjellë me peshqir dhe me mbathjet e saj në dorë, vuri re që dhoma ishte e zbrazët. Ajo nuk ishte më aty. Nga dritarja erdhi zhurma e një motorri makine që u ndez.

marrë nga vëllimi "Marrëzi e Viteve të Thyer"


©M.P.

Virus

Terr që shket nën derë,

letër dashurie mbushur me premtime

që kurrë nuk do lëndosh kafshosh

fshehurazi, shkatërrosh

Si një virus…

Terr që ngjitesh në trup rrëshqitesh

me njëmijë këmbë të padukshme

të lagështa, të heshtura, të leshta

të një mëshire vrastare…ngjitesh

Si një virus…

Terr, që përbetohesh, lutesh

afrohesh rrëshkitazi, përlotesh

në përqafim të pushton

shtrëngon ngadalë t’merr frymën

Si një virus…

Terr qe tinëzisht të gënjen

të ha, përtyp, shqyen, përdor

si ushqim …më pas pa ndroje

rrëshqanthi të zvarrit…të jashtëqit...

Si një virus

Terr, ngjizje e padëshiruar

në një shpirt të përdhunuar

më parë shpirtin ta mbyt

pastaj zemrën në thërrime,

jetën shuan, vatrën e jetës,

mitrën gërryen…e gërryen…

Si një virus…

nga i cili kurrë s’ke shpëtim.

©M.P.

Së prapthi

…Megjithate, shkriu bora, e di?

në udhëkryqin

ku nuk më prite dhe nuk të prita.

Një cift të dashuruarish panë me habi

se si kafeja servirur në filxhan të çajit

në cep të tavolines lënë

lëshoi avull dhe u ftoh

në kafenenë ku nuk shkuam.

E qeshura jote dhe e imja bashkë, e di?

U marrosën!

Rendën vrap buzë lumit

pas gjurmëve tona

në udhëzën ku nuk ecëm.

Shtrëngimi krahut tënd si degë ulliri u rrit

dhe fletë lëshoi në parkun ku nuk shkelëm.

Puthja, frymë

nga e cila ti rrodhe tek unë e unë tek ti,

dhe u gjëndëm krejt papritur në botët

e panjohura të njëri tjetrit të shtangur…

Ajo puthje ka hedhur rrënjë brenda nesh

dhe ushqehet në muzgun e purpurt

ku nuk u takuam ne të dy…

Aroma dhe shija e saj mbush hapësirat

në  të cilat më parë

njëherë ishe ti, njëherë unë…

por asnjëherë në të njëjtën kohë…

Të kujtohet mjegulla mbi pjergull, pisha

dhe zhurma monotone e rrëshqitjes së ujrave

që dëgjohej nga dritarja e dhomës

ku ne kurrë nuk ishim?

Shenjat mavi,

u kthyen në ventuza të errta,

që ëmbëlsisht dhimbin

në lëkurët tona që nuk u preken…

Ofshamat në spirale avujsh

varen në pemët anës udhëve të ndryshme

që nuk i kaluam bashkë.

………………………………………………………………

Ndodhi nje eklips i paparë më parë

errësuam njëri tjetrin…

ftohtë, lagështi, terr, erë…

Disa ditë u shkëputen nga kalendarët

ranë dhe humbën për gjithmonë…

©M.P.

Eja të luajmë shtëpiash

Do vish të luajmë shtëpiash?

E mban mënd, kur dilnim nga kopështi?
Ishte kaq thjeshtë, mbasdite të brishta
koha e ngrohur dhe kumbullat nusëronin.
Me grykëset e bardha , kurorë luledelesh në kokë

Kishte nga një folezë të fshehur 
në qoshe të çdo bahçeje
për zogj të pafajshëm të lire
me pupla të parritura.

Do vish pra të luajmë shtëpiash?

Për sa kohë që këto drurë akoma
nuk janë shndruar në dyer,
dhe rrezet në shina pa fund-fillim
në udhë të një treni carusel
që në rreth-rrotullim shkon dhe vjen…
për sa kohë që është akoma aty ai çasti
kur ti duke më përcjellë qëndron në stacion,
në krahë më shtrëngon dhe më pëshpërit në vesh
“Haj’d’ martohemi?”

©M.P.

Këngë vetvetes

T’i rrënuan muret e qytetit

e di!

te gënjyen mashtruan me dredhi

t'i shembën urat  digat dhe shtëpitë

dhe shumë gjatë të zvarritën

dhe përdorën ty…

Dje një qytet u rrafshua në Siri

dhe nesër një tjetër diku nëpër botë

do të rrafshohet përsëri

por në mëngjes prit diellin që të lindë

ta shohësh dhe të të shohë…

do t’vije… do t’vije….

Për Krishtlindje në shtëpi

me gërshërë në dorë të erdhi një çilimi

e di!

të gjitha ëndrat që kishe varur  në pemë

ti preu një nga një

kukullave ia nguli tehun në bark

llambushkat i theu dhe  zjarr bredhit i vuri

Nga tymi sytë te lotuan

të dhembën mushkëritë…

Me mijra peme u dogjën dje në botë

nesër do digjen njëmijë të tjera me siguri

por në mëngjes do të lindë një diell i ngrohtë

që do të shohë dhe do ta shohësh…

Do t’vijë… do t’vijë…

krejt padrejtësisht për të mijtën herë

të kanë plagosur  rishtazi
dhe gishtin kane drejtuar nga ty,

e di…

dhe ti  kulaç je mbledhur

plagën si kafshë e vogël e vetme lëpin

nga dhimbja nuk bëzan por shkruan këtë këngë

për mijra kafshë që dje nëpër bote u vranë

dhe për njëmijë të tjera që do vriten nesër përsëri

duke pritur diellin që do linde gjithmonë në lindje

Për të të parë dhe për t’a parë…

Do t’vijë… do t’vijë..

©M.P.  ( 02.12.18)

Do vish?

Do vish të shohësh?
…kanë mbetur akoma nja dy a tri fije brinjë

pa t’i treguar

dhe gjithë hapësira brenda tyre

e errët

e lagësht

rrëshqitëse

e përgjakur

misterioze

dhe vetja jote aty midis

ti… dhe mungesa jote

ti… dhe pesha mbi mushkeri

që rritet pakuptuar,

tinëzisht.

Jo në zemër

por  në mushkëri të kam!

padukeshëm

pazëshem

fshehur

heshtur

frymëmarrje,

frymënxjerrje…

frymë!

©M.P.

Ana tjetër…

Po ikin edhe gjethet… Për ku vallë?

në cilën botë të mistershme

në pranverë, do ringjallen  këtë herë?

Aty, i shoh të ndryshken zvogëlohen

shkrihen dalëngadalë...

A do jetojnë në të njëjtën pemë?

Apo në pemën tjetër për karshi?

Një stinë duhet të presin… veç një stinë

që diellin t’a rishohin përsëri.

Kështu dhe ty nga mua veç një vel na ndan

suprinë e dendur opake që jepet në dy anët

nuk ka jo, as kohë,  nuk ka as vend … as kilomentra s’ka

nuk është as qielli a oqeani e deti…a fusha e mali

 jo,  asnjëra nga këto s’ështe që ndarë na mban …

por veç një tis i thellë.

Me duar të kërkoj… të të kap… të të gjej

por kurrë nuk jemi në dy anët, në të njëjtin vend

dhe kur unë krahët ul nga lodhja të pushoj

në anën tjetër duart zgjat ti dhe fillon…

O qënie e anës  tjetër që kurrë  s’të kam takuar

dëgjuar, nuhatur… parë

për sytë e tu, lëkurën zërin…

për ty… për ty, kam mall!

©M.P.

Tetor 2017

Për-dore

Një rreze rebele thyen retë

dhe saktësisht më mbështjell

në stolin ku jam ulur…

( a është vallë dora jote

mjaftueshëm e madhe? )

Cicërima ankuese e një zogu të vogël

Që më qëndron mbi diafragmë

më kërkon ta dëgjoj dhe përkedhel

( eshte dora jote vallë

mjaftueshëm e ngrohtë?)

Lëkundet mbi një pellg të vogël

dhe do që të flejë… një gjethe e brishtë

që ka humbur të ëmën

( është dora jote vallë

mjaftueshëm e butë?)

©M.P.

Nëntor 2017

Një këngë dashurie…

(A ka lulëzuar hardhia e rrushit vallë?)

……………………………………….

Kjo është një  këngë e butë

për të gjithë të vdekurit…

jo për çfarë shkoi nëntokë

dhe në aromën e luleve të rrushit

më kthehet përsëri,

po për gjithë dashuritë e tyre

që mbeten në hapësirë,

dhe më rrethojnë dhe ngrohin papushim.

Kjo është një këngë e brishtë

për të gjithë të vdekurit

dhe për erën e temjanit dhe të trëndafilave

për ëndrrat që i bënë të lumtur

dhe për të tjerat që i lidhën fort

me njerëz vënde dhe ngjarje

krejtësisht të pa qëna e pandodhura…

Kjo është një këngë e trishtë,

për të gjithë të vdekurit

për dhimbjen që nuk varroset kurrë nendhè

por mbetet mbi të, si qiell i lotuar me re gri,

apo si një degë peme e shkëputur nga stuhia,

varur nën një plagë që rënkon…

Këndoj me zë të ulët një këngë sot,

për gjithëçka që pavarrosur mbet, nga ata

që aromë e luleve të hardhise u bënë.

©M.P.

Jehona e plumbtë

Gerard Manley Hopkins

Si ta ruash- a ka diku ndonjë diçka, ndonjë asgjë të tillë  diçka të panjohur askund, shirit

apo furqetë a gërshet a shtrëngese , gjalm, shul a mbërtheckë a kyc mbyllur

ta mbajë të bukurën, ta ruajë, të bukurën, bukurën, bukurën… nga venitja, shkuarja tej?

 Oh a ka ndonjë mos rrudhosje të këtyre  rrudhave, rreshtit të rrudhave të thelluara

në thellësi? Asnjë ndalese e këtyre lajmëtareve më të zymtë, lajmëtarëve të ngrirë,

lajmëtarëve të trishtuar dhe vjedharakë të gri-së?

Jo s’ka asnjë, s’ka asnjë, oh jo s’ka asnjë

As që ke për të pasur ndonjëherë këtë pamje që tani ke, të mirë mund ta quajmë.

Le të bësh ç’ka mund të bësh, çfarë, të bësh ç’ka të mundesh

por urtësia do të zhduket e para:

Fillo, përsa kohë që jo, s’ka asgjë që mund të bëhet

për ta mbajtur sa më larg

plakjen dhe flokët e bardhë djallëzorë të moshës

rrudhosje dhe rrudha, lëkura që varen, vdesin, më e keqja e vetë vdekjes, lëkura të bëra shuk,

varre dhe vemje, rrënim dhe kalbëzim.

Pra fillo, fillo ta humbësh shpresën

nuk gjëndet asnjë, jo, jo , jo, asgjë nuk gjëndet

fillo humbit shpresën, humbit shpresën

Humbe, humbe, humbe, humbe.

Shqiperoi M.P.

Shenim: Jam krejtësisht e ndërgjegjëshme që shqipërimi im nuk e nderon sa duhet “The leaden echo” te Hopkins,( e cila duhet dëgjuar dhe jo vetëm lexuar), por në emër të dashurisë pa kushte dhe mahnitjes time nga muzikaliteti ritmika dhe forca e fjalës në poemën në fjalë… jam e falur.

Ti...si shiu...

Po bahen t’shkurtna dit’t e vitit

e degët gjethet po i lotojnë pa pra,

me krahët e lagët dheun po e mbshtjell
melankolia e ksaj vjeshte t’dyt

Ti vjen si shi i trishtë në mbramje

dhe në mjes ikën

si fjalë e ngecun n’fyt

kisha me dasht veç me u mbshtjell nën pallton tande

e si fije drite prej syve me t’rrëshkitë

me shallin tim te kuq me ta ndjell andjen

me frymën-fllad ta përkdheli kryt

Por ti vjen si shi i trishtë në mbramje

dhe ikën n’mjes

si fjalë e ngecun n’fyt.

Kisha me dasht veç zanin me ia ndi lkurës tande

e s’bashku me timen nji kang t’çjerrë

me e kendue. Tue ecë n’nji rrugë t’pa shkelun

nën një dritë hane…

Por ti vjen si shi i trishtë n’mbramje

dhe në mjes ikën

si fjalë e ngecun n’fyt

E kam pa rujt nën qerpik për ty nji breg t’kaltër

me dallgët here t’rebelueme e here lozonjare

e kam pa rujt edhe nji qill krejt blu

veç me nji re t’bardhë sa me shplodh sytë e tu

Por ti vjen si puthje shiu t’trishtë në mbramje

dhe n’mjes ikën

si fjalë e ngecun n’fyt.

©M.P.

Krijim i papërfunduar

Dua të të krijoj nga Fillimi

nga hiçi, nga asgjëja,

aty ku kurrë nuk ke qenë,

por më mungon “Fjala” e më thërmohesh,

nga gishtat me rrjedh si dritë ,

sepse

nuk qënkam Zot as në imagjinatën time

Dua pastaj të të vesh atë pallton e zezë

gjitha përqafimet e dashura

me të i kam të veshura së fundmi

por se vapa vjen shpejt

me angështi dhe miza

mbi trupat e zhveshur djersë

Dua të të mbërthej në cep të trotuarit

nën një neon të madh që dritë rrjedh

një mbrëmje me shi dhe fëshfërima monotone

netë të ngrohta qielli idhnak,

por vizatimin ma grisin vetëtimat

dhe gjithmonë mbeten dy gjysma

qe nuk ngjajnë

Dua të të pres tek kafeneja

me dritare të mëdha mbi udhë

kafe duke gjerbuar

ndoshta verë dhe kikirikë

Por kohën ma mat feniksi i vogël

që më zgjon çdo mëngjes në dritare

me këngën e tij

dhe ndërsa e vras ngadalë

ai vetëdigjet për t’u ringjallur mëngjesin tjetër

të vijë përsëri pas xhamit

aty ku unë i zë pritë çdo ditë

©M.P.

Ninullë

 Kur vallë për të fundit herë

puthjen mbi të ëmblit, të fjeturit sy
e ke ndjerë?
Sonte mos më prit, ti fli,
dhe para se gjumit t’i dorëzohesh
mos harro, ndiz në dritare për mua një qiri

Një lumë i rrëmbyer
rrjedh ndanë qytetit, dhe një urë mbi të…
me zërin tim të mërmërin një kengë…
një shelg degë-lotuar
në dritare ta sjell
bashkë me ulërimen e ulkonjës
në një natë me hëne

dritaret mbyllin qepenat dhe flenë.
Fli pra dhe ti, sonte kthehem vonë,
tre diej të ftohtë patrullojnë në qiell
një brymë e errët kozmike
trupin ma mbështjell. Kam humbur.

Fli, një gjumë të ëmbël,
një gjumë të thellë fli
qepallat janë mbyllur
të gjitha dritat fikur
labirinthesh humbur
një dalje po kërkoj, nëpër gjithësi
errësirë e thellë,
natë e zezë, pashpresë.
Mbylli syckat, fli
sonte kthehem vonë
ndoshta dhe nuk vi
Tej në një dritare,
rri ndizur një qiri.

©M.P.

Letër prej së largu

Jam mirë dhe asgjë nuk ka ndryshuar…
Ditët vazhdojnë të jenë po e njëjta komedi
me tre aktorë, gjithmonë, me të njëjtin autor
Skena njësoj, një shesh lodrash fëmijësh.

Në muzgjet, si gjithmonë melankolikë,
ti vazhdon të shkosh akoma buzë liqenit
si përherë. Shndrohesh në shelg lotues
dhe derdh lot të kripur mbi ujin e ëmbël

Unë njësoj vazhdoj ti shkruaj poezitë
në mes të natës, në pushimin e madh
miidis gjumit të parë dhe të dytë,
pasi jam zgjuar nga po e njëjta ëndër tmerri
sikur më coptojnë dhe më hedhin si ushqim
mes ikonave të shënjtorëve në një kishë
dhe ato më hanë në porcione të vogla.

Rrezja e parë, vazhdon si gjithmonë, të të tkurrë njësoj
të të hollojë, thërmojë, gërmëzojë në qindra gërma
dhe ti më vjen çdo herë në ag, në formën e
atij emaili të njëjtë, që unë “e lexoj mirë” çdo mëngjes.

Pastaj përsëri muzgu dhe ti që vajton buzë liqenit.
Jam mirë… dhe asgjë nuk ka ndryshuar!

©M.P.

Haiku I

Kukullat matrioshka
dashuri brënda njëra tjetrës…
Porcelan i thyer.

©M.P.

Kopështi me mollë

Një erë më vjen e lehtë e lehtë

aromë e ngrohtë e bardhë e brydhët

në kopështin me mollë e mbyllur

si krimbi në frutin që nga jashtë ndrin

përbrënda tulin ia ha, ia grin

me dhëmbët e butë në mishin e bardhë

tunelet e vdekjes rrëmon ngadalë

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?

Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Trokitje në derë ngadalë fëshfërimë

gërryeje këmbëngulëse për të hapur

një vrimë… si syri të mprehtë …

një degë me lule molle  lulëzuar

nga kopështi i tjetrit përmatanë

këputur e marrë… Trokitje trokitje

mbi drurin e tharë… që një ulli ka qënë më parë

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?

Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Zilepsur lakmia që mollën e bren

si pemë e komshiut që gozhën ia ngul

një gozhdë … dy.. tre.. pesë.. shtatë…

rrjedh limfa mbi bar nga trungu i ngratë

petalet e bardha i bëhen qefin

pemë  “e mallkuar “ rrëzim…  rënkim.

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?

Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Mollë e artë, frut  i praruar

si supi i Evës me diell i ngjyer

kush vallë gënjeu? Cili nga ata?

Adami Evën… apo Eva atë?

vallë gjarpëri ishte apo krimbi në pemë?

apo vallë kush  gënjeu, ishte molla vetë,

me lëngun e embël… me të ndritshmet fletë?

“Po ti këtu pse je kthyer çfarë do?

Kaq kohë vdekur – tani çfarë kërkon?”

Gjarperi në mollë trungu me gozhdë

Rrënkim i mëkatit që kurrë nuk u krye

dilema të jesh apo të mos jesh

mos dish çfarë të bësh dhe çfarë të mos bësh

rrëzim i kryqëmbajtësit për faj të pabërë

dënuar gjymtuar si druri i pemës

kështu do mbetet siç nuk mund të ketë

as kryq pa mollë… as Krisht pa goxhdë…

©M.P.

Shalli i bardhë

Bën ftohtë…
çdo gjë mbyllur e puthisur,
mbyllur e puthisur…
por ti duket se e gjen udhën
( ose ndoshta nuk ke ikur kurrë)

parvazet mbajnë erë temjan mirrë dhe pishë...
çdo çast që kalon
më duket sikur po transformohem në “ti”
ndersa ti shndrohesh në një shall të bardhë leshi
që unë e mbështjell shumë shtrënguar rreth qafës.

©M.P.