ZAMBAK NËN DËBORË

                                                   

Meloditë janë gjuha që ëngjëjt

u përpoqën njerëzve t’u a mësonin

Prandaj, ne të dy vallzojmë nën tingujt

heshtur dhe veç me trupat flasim...

Ti ngrihesh pastaj dhe shkon

unë verën tënde pi dhe përtyp bukën tënde

ndërsa pres që të lulëzojë

zambaku që sapo mbolle nën dëborë.

Dimër

O Shpirt i ngelur cung e lakuriq

pa një dredhëz që të të rrethojë a ngrohë…

t’i përtypi degëzat një pëshpërimë tinzare

një jugë e thatë e qëllimshme

dhi e butë por aspak manare.

 

Degëzat… që nga sythet të mbështjellë,

nëntë herë me rrathë …ruajtur nga dimri në dimër…

të trembura … nuk donin të dilnin

i yshti ky fllad i pabesë…i joshi…i shastisi,

ia thau një nga një te nënte shtresat e nënkresat

me nënte çelësa ia kyçi dyert e harresës

dhe të nentë çelësat dimrit mjekërcjap

ia vari këmborë.

 

o shpirt i zhveshur e mbetur cung …

degëzat kurore u bënë

për një Adam gjarpëror…

veç rrënjët fort po lulëzojnë nën dhè

bymehen forcohen lëvrijnë e gati rrinë

presin afshin e një pranvere të re.

Një fije dritë

Tashmë që perdet janë mbyllur,
një dritë e mekur shket
e ardhur që nga larg
ku at’ i bardhë në një fushë
anës një bregu lë gjurmë,
…i bardhi at’i im,
jeleshkumbë.

E mekur rrezja më shket pranë
por duart nuk ia zgjas…
ka kohë që dyert e kështjellës
të mbyllura janë me lloz…
e  ndër bedena në alarm
bie një tupan
Pim pa pa pam
Pim pa pa pam

Poshtë nëpër fushë luhet
hyjnë e dalin alerkinë
i ftohtë si një teh
në vrimë të celësit ngecur
rri veshtrimi im.

Një flakëz e pabesë
nuk djeg as ngroh vec ndrin
më fut thellë në mendime
një mall të thellë më zgjon...
të trishtë e pakuptim
një mall për veten time.

dhe ndërsa drita  zbehet e hollohet
në dyert e ngurta përplaset
atje shumë larg në fushë
dëgjohet një kadum
Pum pa pa pum
Pum pa pa pum.

Moment

-->

Me buzë të mavijta

mosdashja kafshon…

ventuzë në muzg.

e qetë…

bosh...

e thithur...

deri sa xixa mes rrënjeve të bëra shuk

momentin e shkëlqen

Nga larg shkëndijat vorbullohen

përvoje turme në muzg

flakën e ushqen

e flaka i ngroh butë,

në ngërç gishtrinjtë

gërshetuar një nga një...

Lëmshi nga larg zë e afrohet

herë duket

herë zhduket

nën të ndriturat lëpirëset gjuhë…

shkëlqen i lagur...

shuhet…

ngadalë...

« njeriu vitruvian »

bri meje…

shtrirë rri,

në pozicion horizontal.

Hënë e plotë

Një hënë e plotë më shoqëroi

sonte… ndërsa udhëtoja 

nëpër një qiell të qymyrtë.

Fytyrën tënde e pashë të pasqyruar në të.

Të njëjtët sy, e njëjta gojë

e njëjta fytyrë rrumbullake

( gjyslykët në xhepin e majtë të xhaketës)…

Ishin aty të gjitha…

dhe unë i ulërita si një ujk.

Dita e dytë

Ujrat u mblodhën… të errta, të llurbëta, pa formë

dhe toka nuk doli asfare në breg...

dy peshq të vegjël, notonin të vetmuar

të verbër... nuk shiheshin.
Rrathët e jetës prej bulzave të ajrit,
në një spirale të trishtuar
njëri tjetrin ndiqnin pa u takuar kurrë..

Një shpirt pa kërthizë i harruar lundronte përmbi re

një shpirt i ardhur nga një tjetër botë

ku përrallën e “kësulëkuqes” nuk ia kishin treguar…

 

“Dëgjoni- bubulloi pa pritur një zë- kështu

të habitura do të jenë ditët tuaja…

vetmia do jetë i vetmi diell

dhe për hënë, mashtrimi i vetmi ndriçim në qiell….”

 

“Dëgjoni- ushtoi prap zëri bubullimë-

i abortuar nga një mitër e rreme është ky planet

asgjë dhe asnjë nuk do shpëtojë

nga lak i pendimit shënuar në shpinë...
 

…dhe heshtja përmbi ujrat e zgjati një kujë

që si buzëqeshje i tingëlloi shpirtit të huaj….


©M.P.